Τραγούδια

Άστρα μη με μαλώνετε
που τραγουδώ τη νύχτα

Ω, γιατί 'χα πόνο στην καρδιά
γιατί 'χα πόνο στην καρδιά
ψηλό μελαχρινάκι μου
γιατί 'χα πόνο στην καρδιά
και βγήκα και τον είπα
Άστρα μη με μαλώνετε
που τραγουδώ τη νύχτα

Στ' άστρα θα πω τον πόνο μου
απού δεν τον μαρτυρούνε

Ω, απού 'χουνε κι υπομονή
αχ-ή, πώς με κατάντησες
απού 'χουνε κι υπομονή
ώρες με τσ' ώρες και γροικούνε
Στ' άστρα θα πω τον πόνο μου
απού δεν τον μαρτυρούνε

Δεν έτυχε φεγγάρι μου
να 'ρθεις στο χάλι απού 'μαι

Ω, κι έχεις το δίκιο να ρωτάς
αχ-ή, πώς εκατάντησα
έχεις το δίκιο να ρωτάς
γιάηντα στεναχωρούμαι
Δεν έτυχε φεγγάρι μου
να 'ρθεις στο χάλι απού 'μαι

Έχασα την αγάπη μου
κι εσύ ρωτάς φεγγάρι

Ω, για ήντα τσι νύχτες δεν μπορεί
αχ-ή, καημοί και βάσανα
για ήντα τσι νύχτες δεν μπορεί
ο ύπνος να με πάρει
Έχασα την αγάπη μου
κι εσύ ρωτάς φεγγάρι

Ήντα 'χεις γιασεμάκι μου και μαδησ' ο ανθός σου
η γλάστρα σ' έπεσε μικρή ή λίγο το νερό σου

Θε να σε κάμω μενεξέ να σε φυτέψω στον μπαξέ

Δεν είν' η γλάστρα μου μικρή και το νερό πολύ μου
μόν' άργες να 'ρθεις να με δεις κι αρρώστησα πουλί μου...

Παράτα μπλιό την ξενιτιά κι έλα για δεν αντέχω πιά.

Καρδιά μου ποιός σε πλήγωσε και σιγοκλαίς τα βράδια
σαν πλοία που ξεμένανε δεμένα στα καρνάγια.

Οσες φορές τα χείλη μου ξεχνιούνται και γελούνε
τα μάθια για εκδίκηση στο κλάμα κολυμπούνε.

Πίσω απ' το δάκρυ μια χαρά είναι κατοικημένη
και πριν το γέλιο μια σιωπή παράξενα αφημένη.

Άφησ' με να σε μυριστώ ασπρο μου μανουσάκι
φτερά να βγάλω να πετώ σαν το χελιδονάκι

Όσο σιμώνει ο καιρός γιασεμί μου
που θα ξεχωριστούμε

τόσο τα φύλλα της καρδιάς το μωρό μου
βαρύτερα πονούνε

Απού 'βγανε το χωρισμό γιασεμί μου
στο κόσμο και υπάρχει

δώσ' του θεέ μου βάσανα το μικρό μου
ώσπου να ζει να τάχει

Όσο βαρούν τα σίδερα
βαρούν τα μαύρα ρούχα

γιατί τα φόρεσα κι εγώ κόσμε ψεύτη
για μια αγάπη που 'χα

Αμάν είχα και υστερήθηκα το μωρό μου
θυμούμαι και εστενάζω

άνοιξε γης μέσα να μπω κόσμε ψεύτη
κόσμο να μην κοιτάζω

Τα μαύρα ρούχα ρέγομαι
θα κάνω ένα ντακίμι

γιατί είδα την αγάπη μου
και τα φορεί κι εκείνη

Ξύπνα διαμάντι και ρουμπί
ξύπνα γλυκό μου ταίρι
που σ' έχουνε στη γειτονιά
μεσ' στην καρδιά μαχαίρι

Νύχτα σκοτίδι κι έβρεχε
και ’γω νυχτοπερπάτου
και φέγγανέ μου οι αστραπές
χαμαί τη γη επάτου

Σε τι δουλειά θα μπερδευτώ, νενέ μου
Ώσπου να ξεψυχήσω
γιατί το ξέρω σίγουρα, νενέ μου
Πως δεν θα σε κερδίσω

Έλα έλα έλα, σ' αγαπώ
Μα ντρέπομαι να σου το πω

Αδικος είναι ο θεός, νενέ μου
Και εγώ θα τ' αποδείξω
Που μας εστέλνει μια ζωή, νενέ μου
Γιάηντα την παίρνει οπίσω

Έλα έλα έλα δεν μπορώ
Και πως αντέχω απορώ

Ψεύτικα μ' αγκαλιάζουσουνε, νενέ μου
και δίμουρα με φίλιες,
κι αναγυριστικά ’τονε, καλέ μου
τα λόγια που μου μίλιες.

Έλα έλα εδά σ' αγαπώ
μα ντρέπομαι να σου το πω.

Χαράμι πάνε τα μιστά, νενέ μου
που κάνεις κι είναι αιτία
γιατί ’χεις βάλει το κορμί, καλέ μου
βαθιά στην αμαρτία.

Δακρυζω με παραπονο Με πονο συλλογιουμε
Γιατι ναι όλα ματαια Στον ψευτη κοσμο απ ουμαι

Προσπάθησα να σ' αρνηθώ μα δεν εβρήκα τρόπο
γιατί η καρδιά μου σ' έκλεισε στον πιο βαθύ της τόπο.

Όταν τον κόσμο στερηθώ και τη ζωή μου χάσω
τότε μονάχα πίστεψε πως θέλω σου ξεχάσω.

Καλυτερα στη μαυρη γη να δωσω το κορμι μου
να ησυχασω αφου 'γινε μαρτυριο η ζωη μου.

Ο δυστυχης πινει νερο, φαρμακι κατεβαινει
τρωει, πινει, διψα και υπνο δε χορταινει.

Στον ψεύτη κόσμο όσο να ζω καλέ μου
θα σου παραπονούμαι
Γιατί ποτέ σου δεν ρωτάς καλέ μου
που βρίσκομαι και πού μαι

Για δες πως με κατάντησες καλέ μου
σαν το ερημοκκλήσι
που δεν επέρασε παπάς καλέ μου
ποτέ να λειτουργήσει

Θ ανεβω στον ουρανο
Να ρωτηξω το θεο
Που σαι τση μηλιτσας μηλο
Απου θαμπωσες τον ηλιο

Που σαι πετροπερδικα μου
Που πετας στα ονειρα μου

Μαυροματα και ξανθη μου
Λεμονιτσα φουντωτη μου
Χρονους ψαχνω και ζαμανια
Στ ουρανου τα μειντανια

Χρονους ψαχνω δε σε βρισκω

Ειπς μου ο θεος στ αυτι μου
Κι εκαωψε μου την ψυχη μου
Πως στο χρονο του σε φαινει
Να σε προσκυνουν αγγελοι

Που σαι πετροπερδικα μου

Γλυκά είναι τα δάκρυα που τρέχουνε με πόνο
μα να τα χύνεις μια φορά δυο το πολύ το χρόνο

Σαν δεις αγάπης δάκρυα να τρέχουνε με πόνο
αυτά είναι δάκρυα του σεβντά και του θανάτου μόνο.

Σαν είχες άλλο στην καρδιά
τι μ' ήθελες εμένα
να με πληγώσεις να πονώ
ώσπου να ζω για σένα.

Παίζεις με τις φτωχές καρδιές
για να γλεντάς τα νιάτα
κι ύστερα τις ξελησμονάς
στου χωρισμού τη στράτα.

Όσο κι αν παίζεις και γελάς
θα 'ρθει και σε η σειρά σου
και πίκρες κι αναστεναγμοί
θα κάψουν την καρδιά σου

Στης Γραμβούσας τ' ακρωτήρι
Εγλεντούσα μια φορά μ ένα Κρητικό ψαρά

Ένα γέρο καπετάνιο
που 'χε βάρκα τη χαρά
στης Γραμβούσας τα νερά.

Πλανεύτρα θάλασσα
Θάλασσα λεβεντοπνίχτρα
Πού ναι ο γέρος μερακλής
ο παλιός τραγουδιστής;

Όλα τα άρμενα αρμενίζουν
με πανιά και με κουπιά
στης Γραμβούσας τα νερά.

Μα του Τζέγκα τ αρμενάκι
δεν ξαναγυρίζει πια
στης Γραμβούσας τα νερά.

Ν' αρματώσει τη χαρά του
το τραγούδι του να πει

Ολοι μου λενε γιαντα κλαις
κι αν κλαιψω ποιον πειραζω
στον κόσμο εγεννηθηκα
καρδιες να δοκιμαζω

Τα βασανα μου χαιρομαι
Τις πικρες μου γλεντιζω
Κι αν με ρωτατε για χαρες
Εγω δεν τις γνωριζω

Τα βασανα με τρεφουνε
Και οι καημοι με ζουνε
Μα γω ζωη δεν καρτερο
Στον κινδυνο απου μαι

Εις τα Χανιά είναι ένα νερό μέσα στο συντριβάνι
κι απού 'χει πόνο στην καρδιά να πα να πιεί να γιάνει.

Εις τα Χανιά θα παντρευτώ μέσα από το Καστέλι
να πίνω μαρουβά κρασί να γίνομαι κοπέλι.

Κρυφα απο σενα θα πονω
και φανερα θα λιωνω
κι αθρωπος δε θα φανταστει
πως εχω αγαπης πονω

Πονω γω και τον πονο μου
δε λεω σε κανενα
κρυφα μ αρεσει να πονω
αφου πονω για σενα

Το μερακλίδικο πουλί, ποτέ φωλιά δεν κάνει,
μον' έτσι βασανίζεται, κι ως ότου ν' αποθάνει.

Έλα, έλα που σου λέγω, μη με τυραγνείς και κλαίγω,
έλα να σε ιδώ να γιάνω, πριχού πέσω και πεθάνω.

Όποιος δεν είναι μερακλής, του πρέπει ν' αποθάνει,
γιατί στον κόσμο όπου ζει, μόνο τον τόπο πιάνει,

Το μερακλήδικο πουλί ποτέ του δεν φωλεύει
Κοιτάσσει όπου βραδιαστεί κι ωστόσο ο ήλιος φεύγει

Τα μαλλιά σου ρίχ' τα πλώρα σαν τ' αστράλια τα μαγκιόρα

Αμέτε με στην εκκλησιά να μπω να πέσω στ' άγια,
κι αν δε με γιάνει η Παναγιά τσ' αγάπης είναι μάγια.

Γιατι ποτέ δεν εσμίγαμε παρά στο μοναστήρι
Και προσκυνουσαμε μαζι σ ένα προσκυνητήρι

Κι ανάβαμε κι οι δυο μαζί Στην παναγιά καντήλι

Πες μου και γιάντα την χτυπάς με τόση δα μανία
καρδία που γίνεται για σε καθημερνώς θυσία

Μ' έκανες και σ' αγάπησα και τώρα μ' απαρνιέσαι
εσύ δεν είσαι χριστιανή θεό δε συλλογιέσαι

Βάρκα θα πάρω να διαβώ γιάλα γιάλα, με πέντε μερακλήδες,
να βάλω πλώρη στα Χανιά, στ' ακρογιάλια, να βρω καλούς μπεκρήδες,

τσικουδιά και κοκκινέλι η ζωή μας γλέντια θέλει κέφι και καλή καρδιά.
Γραμπούσα και παλιοχώρα, γιάλα γιάλα, Στεία και Μεραμπέλο
να τα γυρίσω θέλω, με τους φίλους να γλεντίζω
μα άλλο πράμα δεν κερδίζω εις τον ψεύτη το ντουνιά.

Θυμάσαι μανταρίνι μου και κόκκινό μου μήλο
που σου 'λεγα το σ' αγαπώ κι έτρεμα σαν το φύλλο.

Θυμάσαι μήλο κόκκινο τα περασμένα χρόνια,
που κελαηδούσανε για μας του έρωτα τ'αηδόνια