Καλλιτέχνες

Να ’σουν αέρας να ’μπαινες μέσα στα σωθικά μου να δεις ποια είν' η
αφορμή που καίγετ' η καρδιά μου
Δεν ημπορώ βασιλικέ να σε βαγιοκλαδίζω γιατί ’χεις μυρωδιές πολλές και
δε τσι νταγιαντίζω

Πάντα φοβάται π αγαπά πάντα δειλιά μη χάσει, γιατί συχνά ο έρωτας τη
γνώμη ντου αλλάσει

Παντα για σενα εγω πονώ παντα για σενα κλαιω Παντα σε συλλογισομαι Κι
αθρωπου δεν το λεω
Σπίθα μικρή κι αψήφιστη χωσμένη στην αθάλη ποιος τ όλπιζε πως θα γεννεί
τέτοια φωτιά μεγάλη

Οσο ψηλά κια αν ανεβείς άνθρωπε θα κατέβεις στο μέρος απου ήσουνα
προτού στα ύψη ανέβεις

Με τη φωτιά μου μ έκαψες Τη στάχτη να φυλαξεις Για θα σου ξαναχρειαστει
Κι άλλη καρδια ν αναψεις
Χρονοι κι ανε περασουνε Καιροι κι ανε διαβουνε Θα κλαιν τα μαθια μου τα
δυο Όταν σου θυμηθουνε
Μα επλήγωσές τη την καρδιά που ητονε μπεντένι σα το μεγάλο στρατηγό
παράσημο σου βγαίνει
Τα φάρμακα και οι γιατροι Τους ασθενεις γιατρευουν Καρδιες με χωρισμου
πληγες Αλλους γιατρους γυρευουν

Όποιος φοβάται την φωτιά να φυγει από κοντα μου Γιατι θα τονε καψουνε
αναστεναγματα μου
Συννεφιασμένο δειλινό είναι η καρδιά μου τώρα, κι αν ξαστεριάσει ένα
λεπτό ντελώγο πιάνει η μπόρα

Έλπιζα όρη να σειστούν με την μνοή τα ανέμου, πως ήθελα να μ αρνηθείς
δεν τα όλπιζα ποτέ μου
Τον ήλιο βάζω μάρτυρα τον ουρανό κριτή μου, πως εισ αιτια κι αφορμή και
έφθειρα τη ζωή μου

Ενα πουλί θαλασσινό θα βρω να το μερωσω για να μου δωσει τα φτερα να
ρθω να σ ανταμωσω (Αλέξανδρος Παπαδάκης)

Μα ότι και να μου καμουνε στσ αγαπης μου θα πηαινω Και μαχαιριες και
μπαλωθιες Θα δινω και θα παιρνω

Πετράδι ρίχνω στο γιαλό και μπετονιά στ' αστέρια και να σε φέρω
προσπαθώ μες στα δικά μου χέρια

Τα μάτια μιας μελαχροινής ειν ο παράδεισός μου κι αλλότε πάλι γίνουνται
πίσσα και παιδεμός μου
Τα μάτια σου ναι καστανά κι έχουνε μαύρες κόρες και γίνουνται του έρωτα
κρυψώνα ώρες ώρες

Γαπώ σε που τρεζαίνομαι κι ύστερα μα δε σου το θαρεύγω, γιατί φοβούμαι
τα όχι σου κι ύστερα πως αρνεύγω

Εγώ μουνε που σ εβλεπα να μη σ αγγιξει σκόνη να μην περασεις ποταμε
καμε με θε μιυ στου γυαλου την άκρη βοτσαλάκι και κείνη κύμα ερωτικό να
δροσιστώ λιγάκι

Θλιμμενο μου χαμογελο και συ παραπονο μου, ο τοπος που ρεχτηκετε ειναι
το προσωπο μου
Το φως τσ' ελπίδας μου θωρώ και τρεμοσβήνει πάλι μη δυναμώσεις άνεμε
γιατί δεν έχω άλλη

Εσβησανε τα ονειρα που χα και φέγγανε μου ταξε πως ητανε κερια στην
ταραχή του ανέμου
Δεν κάνω μπλιό μου όνειρα και σχέδια μεγάλα γιατί θα μείνουνε κι αυτά
όνειρα σαν και τ άλλα

Από το πείσμα του καιρού δεν γλίτωσε η φιλιά μας να μην εσμίγαμε πο'τε
θα ήτανε καλλιά μας

Παρε με νυχτα παρε με στη σκοτεινη σου αγκαλη, μηπως ξεφυγω του σεβντα
που μ εχει πιασει παλι

Φεγγαρι τοσα μυστικα που σου χουνε πωμενα, να μη σε κουσω μια φορα να
ξεστομισεις ένα

Δεν εισ αυτη που γυρευγα εμοιαζες με τα κείνη, τώρα που το κατάλαβα το
λάθος έχει γίνει — Πέρασε κείνος ο καιρός που ’μαστε οι δυο μας ένα και μόνο θύμησες
παλιές με δένουνε με σένα

Δεν εχει αγάπη σύνορα κι αυτός που θα τση βάλει την πεισματώνει πιο
πολύ και γίνεται μεγάλη

Σαραντα μετρα θαλασσα ψαρέυω μες στα βάθη, τίποτα δεν απόκτησα μόνο
καημούς και πάθη
Στον παγωμενο ωκεανο στα σκοτεινά του βάθη, όποιος μπορεί να κατεβεί
τον πόνο μου θα μάθει

Τα ματια σου μ αρεσουνε κι ας ειν και δακρυσμένα και την καρδιά σου να
πονεί μα να πονεί για μένα
Τα ματια σου με σφάζουνε μα γω τα καμαρωνω, μερες να καμω να τα δω
κλαίω και δε μερώνω
Τι να το κανω το νερο σαν μου το δίνεις σταλες, λίγες ελπίδες μου δωσες
μα περιμένω κι άλλες

Κρουσταλοβραχιονάτη — Άνοιξε το παράθυρο με το χιονάτο χέρι, να δεί ο ήλιος κι άλλο φως,
άσπρο μου περιστέρι! Να ακούσεις το τραγούδι μου που έρχεται σιμά σου, είναι παλμός και
άρωμα της τόσης ομορφιάς σου!

Σήκω μικρή μου χόρεψε το κρητικό συρτάκι και δώσ αέρα στην καρδιά να
φύγει το μεράκι

Τρεχουν τα ματια δακρυα αφήστε τα κι ας τρέχπυν, κανένα δεν πειράζουνε μόνο τη γης πως βρέχουν

Από τση δυνατές κάρδιές ήτανε κι η δική μου, μα τώρα τη νικήσανε οι αναστεναγμοί μου

Παραπονούμε μιας ψυχής μα τ όνομα δε λέω, γιατί ανε πω και τ όνομα θα
κάθομαι να κλαίω
Βάστα καρδιά μου δυνατά μα το κορμί αντέχει, ως νταγιαντούνε τα βουνά
οντε βροντά και βρέχει

Λεονταριού καρδια βαστάς δε θέλεις να μερώσεις, σε ξένα χέρια θα με
ιδείς και θα το μετανιώσεις
Μα αδύνατο ’ναι μια καρδιά σαν πληγωθεί να γιάνει, μοιάζει δεντρού απού
μαραθεί και μπλιο καρπούς δεν βγάνει

Φεγγάρι μου λαμπρότατο ζηλεύει σου η καρδιά μου, γιατί θωρείς την αγαπώ
και μένα είναι μακριά μου (καραγκιουλές)
Φεγγάρι μου ζηλεύγω σου στη λαμπυρότητά να μπόρουνα να σ' ακλουθώ στα
βασιλέματά σου (γαβαλοχωριανός)

Ω σιγανε μου ποταμέ νερό κανακεμένο ποτέ μου δεν παντρεύομαι μονό θα σ
ανημένω
Ω σιγανε μου ποταμε ελα σ'τσ'αποστροφες μου, φερε τσ'αγαπης το νερο να
γειανω τσι πληγες μου
Σε θολωμενο ποταμό οντε βροντά και βρέχει ήντα θα κάμει καθαρό ένα
ρυακάκι αν τρέξει
Εμεθυσα χωρις να πιω από τον ερωτα σου Και κανω πραγματα τρελα όταν
βρεθω ξοντα σου

(σολ) Απ τη ζωή μου πέρασες Σαν όνειρο που σβήνει Και μια γλυκιά
ανάμνηση Για μένα έχει μείνει

Διωχνω μακρυα το στεναγμο Μ αυτος ξανασιμωνει Και μπαινει μεσα στην
αρδια Και πιο πολύ ριζωνει
Διωξε τση μανα τση γιατρους Απου με τυραννουνε Γιατι στσ αγαπης την
πληγη Φαρμακα δε χωρουνε

(ντο) Στο δρομο μου τον σκοτεινο Αν τυχει φως κι αναψει Σιγουρα θα ναι
κεραυνος Το σωμα μου να καψει

(σολ) Γαρυφαλλό μου κόκκινο καμάρι του μπαξέ μου δε σε θυμουμε απότιστο
να σ αφησα ποτέ μου

(Μι) Σκληρα η μοιρα με χτυπα χωρίς εγω να φταίω, αραγε θα γελασω πια για
ώστε να ζω θα κλαιω
Μου πήρε η μοίρα τη χαρά και την αγάπη που χα, γι αυτό μου πρέπει να
φορώ πάντα τα μαύρα ρούχα

Αρχιξε πάλι η πληγή και μαύρο αίμα βγάνει, κι είναι πληγή που δεν
μπορεί γιατρός να τηνε γιάνει

Γιατροί δεν ωφελούνε πια στην εδική μου αρρώστια, γι αυτό γιατρέ τα
φάρμακα πήγαιν αλλού και δώστα

Ωσαν το αίμα κόκκινα τρέχουν τα δάκρυά μου, γιατί δεν είναι των μαθιών
μονό ναι της καρδιάς μου

Εσβησ αερας το κερι που κράτουνα εις την χέρα κι είναι για μένα η ζωή,
σκοτάδι νύχτα μέρα
Αντρας που δεν εκατεχε τα μαθια του πως κλαινε αγαπησε και τρέξανε σαν
του μωρού που λένε (σταυρακακης)

Εγώ ζηλεύω στο κερί για την υπομονή του, που στέκει πάντοτε ορθό κι ας
λιώνει το κορμί του (καλλέργης)

Φεγγαρι τοσα μυστικα που σου χουνε πωμενα, να μη σε κουσω μια φορα να
ξεστομισεις ένα

Παντα θλιμμενη χαραυγη για μενα ξημερωνει γιατι την ωρα που ξυπνω καθε
χαρά τελειώνει
Πάντα με το παράπονο, τ' αχείλι μου ανοίγει γιατί είναι η πίκρα μου
πολλή, και η χαρά μου λίγη (παπαδακης - σκορδαλος)

Ηντα χεις παλι δυστυχη ποιο το παράπονό σου κι ενα πικρό χαμόγελο
δίνεις στο πρόσωπό σου
Ο θιος τση δινει τση χαρες μα τσι κακομοιράζει, άλλοε γελά και χαίρεται
κι άλλος αναστενάζει

Λίμνες τα μάτια σου βαθιές που οι πόθοι μου αρμένισαν και μού ’πνιξαν
τα ελπίδες μου κι οπίσω δε γύρισαν.
Ποτέ δε θέλω να τα ιδώ τα μάτια σου κλαμένα γιατί ’ναι η παρηγοριά και
η χαρά μου μένα.

Εσβησε ο φαρος που φεγγε στο μάυρο μου σκοτάδι για μενα τωρα πια η ζωη
θα μεινει παντα βράδυ

Ψαχνω να βρω εναν ατυχο πιο ατυχο απο μένα να μοιραστούμενε κι δυό μαζί
της τύχης τα γραμμένα
Οτι κι αν κάμει ο άνθρωπος όσο κι αν προσπαθήσει την πρώτη αγάπη δεν
ξεχνά όσο καιρό κι αν ζήσει
Δεν εχω άλλα δάκρυα μικρή μου να σε κλάψω τάφο θα κάμω τη ζωή τον πόνο
μου να θάψω

Ρόδα χα και μαράθηκαν πουλιά χα πετάξαν δεν είμαι οπως με κάτεχες γιατι
οι καιροί επεράσαν
Μην κλαις εσυ κι αν εχασες λίγες στιγμές μαζί μου μα εγω τηνε σπαταλησα
για σένα τη ζωή μου

Αν μ αρνηθεις αγάπη μου θέλω να ευτυχήσεις μα να ποθάνεις στι στιγμή
που επιθυμας να ζήσεις

Και τα χαρτιά το γράφουνε και ο κόσμος το κατέχει μιας ωρας όμορφη ζωή
ξαγορασμό δεν έχει

Μπαξέ μου όμορφε μπαξέ μπαξέ μου μυρισμένε μες στην καρδιά μου οι
βιόλες σου βαθιά ναι φυτεμένες
Μες τσι καρδιάς μου το μπαξέ με πλάνεψες και μπήκες σου δωσα την αγάπη
μου και σαν τον κλέφτη εβγήκες

Στα αρχες τα ονειρου να μην ρθεις Ελα σαν τελειωνει Να ναι γλυκο το
ξυπνημα τση μερας που σιμωνει

Πίνω κρασί και δε μεθώ ρακί μα δε με πιάνει, μόνο το μπρούσκο του
σεβντα στην όρεξη με βγάνει
Δως μου τση αγαπης σου νερο να λουσω την καρδια μου γιατι τηνε
γαριωσανε οι στεναγμοι κερα μου

Εσπασ αερας το κλουβι και μισεψε τα αηδονι και μες στη μπορα επομεινε
παλι η καρδια μου μονη (σαραντα να τα μοιραστουν)
Ελα να πουμε ο γης τα αλλου μαυροντυμένο αηδόνι Ηντα λογιώ διαβήκαμε
και φύγανε τόσοι χρόνοι
Πουλιά τση θλίψης φύγετε σκορπίστε μαύρα νέφη, το χέρι τση χαράς θεωρώ
κι' από μακριά μου γνέφει (πουλιά τση θλίψης)

Έστησε πάλι η καρδιά τον αργαλειό και φαίνει, μόνο για μαύρες φορεσιές
παραγγελίες παίρνει
Περαματίζω τση καημούς στο χτένι κάθε τόσο και φαίνω μαύρες φορεσιές
στους δυστυχείς να δώσω (οργανικό)

Εγώ στερούμαι τη χαρά και τηνε δίνω εσένα απού δεν το κανα ποτέ στη
μάνα που με γέννα

Τι κέρδισα που σ'αγαπώ τόσους καιρούς κερά μου φωθιά έβαλες να καίγεται
ώστε να ζω η καρδιά μου
Έζησα χρονιά μοναχός χωρίς καημούς και πόνους σα το πουλάκι επέτουνα σ
ενούς δεντρού τση κλώνους

Συμπαινε φως μου τη φωτια τς αγάπης να μη σβήσει γιατι η ζωή μου δίψως
σου σκοτάδια θα γεμίσει

Αλλους γιατρευει ο χωρισμος κι άλλους τση θανατώνει, άλλος χωρίζει και
γελά άλλος κι άλλος πονεί και λιώνει
Εβρηκα εγω κουβαλητή και κουβαλέί μου πάθη, το χώρισμα που μ άφησε η
ψεύτική σου αγάπη

Ποιο κύμα φέρνει τη χαρά να στέκω στ ασκρογυάλι, να περιμένω οντε θα
βγει να μην την πάρουνε άλλοι
Χίλια γραμμένα σ αγαπώ είδα εις το κύμα πάνω και να τα βγάνει η θάλασσα
σωρους σωρους στην άμμο

Σγουρο βασιλικακι μου εκιά που στέκεις στάσου, παίρνει ο κόσμος
μυρωδιές από τη μυρωδιά σου
Σγουρο βασιλικακι μου εσυ μυρίζεις μόνο, εσυ μου τονε φύτεψες μες στην
καρδιά τον πόνο

Για μένα τ αστρο της αυγής εχάθη και δε βγάινει, γιατι επληγώθηκε η
καρδιά κι έμενινε πληγωμένη
για μια παλιά ανάμνηση για ενα παλιό μαράζι, για μένα εσκοτείνιασε και
δεν ξαναχαράζει

Κάνε τον πόνο μου χαρά μ ένα δικό σου βλέμμα, δώσε κουράγιο στην καρδιά
όπου πονεί για σένα
Έγιν ο πόνος μου βουνό και κατοικούν τα πάθη και λημεριάζουνε οι καημοί
απ την παντέρμη αγάπη

Όταν κοιμάται ο δυστυχής κανείς μη τον ξυπνήσει, γιατί είν' η μόνη του
χαρά τ' όνειρο και θα σβήσει
Οταν κοιμάται ο δυστυχής να τον ξυπνάς δεν πρέπει, μην του ξορίζεις τη
χαρά που στ όνειρό του βλέπει (για μια αγάπη τη ζωή που έτυχε να τη χάσω και τραγουδώ μα δε μπορώ τον
κόπο να ξεχάσω)

Ζωη σα δε μου χαρισες μια ώρα απ τη χαρά σου, τι μ έφερες μες στο μπαξέ
να δω τι συμφορά σου
Ειναι σκληρό μες στη ζωή να ζει κανείς με πόνο, να βλέπει γύρω να
γλεντούν και αυτός να κλαίει μόνο

Ολος ο κοσμος με μισει μα δε μισώ κανένα, γιατί η ζωή προσωρινή είναι
για τον καθένα
Τι λυπηρό είναι που ειναι κανείς για φίλο να πεθαίνει κι αυτός ο φίλος
στη ζωή φαρμάκια να σου φέρνει

Ξένες καρδιες εγλεντιζα κι έχσσα τη δική μου και δα δε βριχνεται
γιατρός να γειάνει την πληγή μου
Ειχα καρδιά που εχαίρουνταν ο κόσμος να τη βλέπει, μα εσυ μου την
κατάντησες σε χάλι που δεν πρέπει
Στο γλυκοχάραμα τς αυγής ώρα που σβήνουνε τ άστρα, βιόλα καρνάδα
γίνεσαι εις της σκέψης μου τη γλάστρα

Αν εχει ο άδης ομορφιές κι αγάπες για να κάνω δε μένοιαζε λόγω τιμής
απόψε να ποθάνω

Βανω τα με τη μοιρα μου μα η μοίρα δε μου φταίει, φταίει η καρδιά απου
ποτέ πως ν αγαπά δεν ξέρει

Μαζί μαζί το πλέκαμε τς αγάπης το γαιτάνι, κι όμως μονάχο μ άφησες στου
πόνου το σεργιάνι
Να πάψεις να με τυραννάς με τα πεισματικά σου, σ άσκημο χάλι θα με
ιδείς και θα πονεί η καρδιά σου

Συρτα κλάδου

Εχει αξια πιο πολύ το τελευταίο δάκρυ, που στέκεται και κρουσταλιά στων
αμαθιώ την άκρη

Μ εκανε η μοιρα βασιλια (στου στεναγμου το θρονο σ ολους να δινω τη
χαρα και γω να ζω στον πονο)

Πάντοτε κλαίνε πιο πολύ τα μάτια που δε φταίνε, γιατί Θε μου ξεμίστευγε
απ τ άδικο που λένε
Σαν το Χριστό κρατώ κι εγώ στα πάθη και στον πόνο, μόνο πως δεν εσήκωσα
και το σταυρό στον ώμο

Ποτε μου να μην πιώ κρασι εσυ θα με μεθυσεις, με τα ματάκια σου τα δυο
όταν θα με ξανοίξεις
Κλαίω κρυφά τον πόνο μου δεν τονε φανερώνω, για να μην ξέρει ο καθαείς
σε τι μεράκι λιώνω (=Θελω να βλεπω θαλασσα γιατί η φωτιά με καίει, μονάχος μου την
άναψα κανένας δε μου φταίει)

Ένα λουλούδι εντελβάης

Ολο τον κόσμο να γελάς εμέ δε θα γελάσεις, κι αν κέρδισες πολλές φορές
ήρθε ο καιρός να χάσεις
Σαν μείνεις μόνη στη ζωή τότε θα υποφέρεις, αγάπες ξέρεις να πουλάς μα
ν αγαπάς δεν ξέρεις

Η μάνα σου λέει το ναι ο αδερφός σου όχι, τάξε πως θα μοιράσομαι στ
αγάκου το μετόχι

Ω μερακλίνα κοπελιά κι ερωτοχτυπημένη, στον περεστέ απού μ έφερες
λυπήσου με καημένη
Που νταγιαντίζεις και φορείς χειμώνα καλοκαίρι, ω μερακλίνα κοπελιά στη
κεφαλή τσεμπέρι

Στο ριζωμα του χαρακιου κάνει ασκιανό να κάτσω να πέσω ν αποκοιμηθώ τς
αγάπης να ξεχάσω
Σ αγάπησα μα οτι παθα καλά καλά μου βγαίνει, κατέχω το πως η πληγή τς
αγάπης πως δεν γιαίνει (παπαδάκης)

Συννεφα παρτε με μακρυα στης θάλασσας τα βάθη και το δικό μου το χαμό
κανένας μην το μάθει
Σύννεφα φέρτε βροχή κι αστροπελέκια νύχτα και τα δικά μου δάκρυα μέσα
στη μπόρα πνίχτα
Σύννεφα πάρτε με μακριά τση θάλασσας τα βάθη και το δικό μου το χαμό
κανένας μην τον μάθει

Μην περιμενεις τον καιρο μικρή μου να περάσει, άσκημη κατασταίνετε η
αγάπη όταν γεράσει
Σταυρό δεν έκανα ποτέ δόξα θεο δεν είπα, μόνο όταν έβρηκα ανοιχτές τς
αγκάλες σου και μπήκα

Ηρθες αργά δεν πρόλαβες μικρή μου ν αποκτήσεις, μια πολυθρόνα στην
καρδιά που σου χα να καθίσεις
Ηρθες αργα δεν πρόλαβες πρόλαβε κάποια άλλη σ αυτή τη θέση της καρδιάς
την έκανα χαλάλι

Σα βρεις καλλια ντελικανη πο με μικρή μου τάξε και τα πολλά πεισματικά
απου μου κάνεις πάψε

Δικαιωμα μου ν αγαπω οπου μ αρέσει εμένα και συμβουλές και αρμηνιές δε
θέλω από κανένα

Μηνάς μου πως θα μ αρνηθείς κάμε το να ξεγνοιάσω, για δε βαστώ τέτοια
ζωή να τρέμω μη σε χάσω

Η κακομοιρα η μανα μου πάντα επαραγγελνέ μου, τση μαυρομάτας το στενό
μην το περνάς υγιέ μου (δεύτερο γύρισμα)

Διώχνει μακρυά το στεναγμό το βλέμμα το δικό σου, κι ελπίδα δίνει στην
καρδιά κάθε χαμόγελό σου
Ζαμάνια το χα να σε δώ καιρούς να σ ανταμώσω

Καραβια πανε στο γυαλο και γλάροι στον αέρα μα δε μπορώ αγάπη μου ν
άρχομαι κάθε μέρα (= τεσσέρις ειν οι μαρτυρες στη μέση τση Ρεθύμνης και μαρτυρούν πως
ψεύτικους όρκους αγάπης δίνεις)

Στο πρωτο βημα τση ζωης ευρέθηκες μπροστά μου, κι έκλανε χίλια όνειρα
για σένα η καρδιά μου
Μη μου ξεχνάς το παρελθόν αφηστο να κοιμαται, γιατι πονεί πολυ η καρδιά
όταν παλιά θυμαται

Εγω μια το μπαξε πουλι και στς εξοχές δεν κάνω, θέλω να χτίζω
τη φωλιά στς αροδαρε΄ς απάνω
Η κάθε βιόλα στο μπαξέ εχει την εμορφιά τζη, μα σα την κόψεις χάνεται
κια αυτή κι η μυρωδιά τζη

Όλα σου είναι ομορφα μα πιο πολυ μ αρέσει, ο κόσμος σου ο ψυχικός που
απ όλα υπερέχει
Κοιμουμε και ονειρεύομαι δε μα αγπάς και κλαίω, στον ύπνο μου παραμιλκώ
αγάπα με σου λέω (κουράγιο κάνω στη καρδιά να μην τη φαν τα πάθη — σκορδαλου)

Πάντοτε μια φτωχή καρδιά τηνε χτυπούν οι πόνοι, στο μονοπάτι της ζωής
απου βαδίζει μόνη.
Δεν κλαινε οι δυνατες καρδιες η μοίρα όταν τση παίρνει, για πιστεύουν
με καιρό πως κάθε πόνος γιαίνει

Εγω ειμαι μαυρος κι ασχημος κι αθρώπου δεμν αρέσω μα δεν το καταδέχομαι
και θύμα να σου πέσω
Οψές ταχειάς μου πάντηξε κι είπε πολλά τα έτη, και θάρρουνα πως μου
καμε του κόσμου ητό ραέτι

Ζησω πεθανω στη ζωη εσυ χεις την ευθύνη γιατί χαρα δε μου δωσες που
κάθε αγάπη δίνει
Λιγες ελπίδες μου δωσες και βάσανα μεγάλα, πες μου το πως με γαπάς κι
ας υποφέρω κι άλλα

Στολίδι σ έχει το χωριό κι η γειτονιά καμάρι, χαράς τονε τον ντελικαρί
που θάρθει να σε πάρει
Να τονε πάρεις μερακλή χάρο να μη φοβάται, ρόδα και τριαντάφυλλα να
στρώνεις να κοιμάται

Ένας ψαράς παλιός ψαράς μ εμαθε να ψαρεύω και μου πε στα ρηχά νερά
ψάρια να μη γυρεύω
Σαν ειναι ο κυνηγος καλός τ αρματα ηντα τα θέλει αφου οι πιο πολλοί
λαγοί πιάνονται με το τέλι

Το ξηροστεριανό νερό λένε πως έχει αβδέλλες, μα κείνο το μαργιόλικο
βγάζει όμορφες κοπέλες.
Για πες μου ποιος σου τα πλεξε τα φρύδια σου γαιτάνι, να δώσω εγω τα
πλεκτικά να τα χομαι ομάδι

Τη μάνα μου την αγαπώ γιατί πονεί για μένα, μα όχι αγάπη μου γλυκιά ως
αγαπώ εσένα
Μα γω μικρή σ αγαπώ μα εσυ δεν το κατέχεις, να θελα σου το πει κανείς
φιλό θελα τον έχεις

Πολύ καιρό χα στο χωριό να βγω να κάμω βόλτα και θαριενε η αγάπη μου
πως έχασα την πόρτα
Κάμε μια βόλτα στο χωρίο και πες μου ποιος σ αρέσει, καημένη δεν
πατρεύεσαι γιατί μαι εγω στη μέση

Θα ξεκλειδωσω την καρδια και μέσα θα σε βάλω και θα τσακίσω τα κλειδιά
διόλου να μη σε βγάλω — Μπαρμπούνι μου θαλασσινό κι ολόχρυσό μου ψάρι εγώ 'μαι που σε ψάρεψα κι
άλλος δεν θα σε πάρει
Που ναι ο καιρος απου χαμε κι οι δυο καημο μεγάλο πότε θα ξημερώσει ο
θιος να ιδούμε ο γης τον άλλο (ψαρογιώργης)

Συρτά Τζέγκα (παπαδάκης αλέξανδρος)

Οντε θα κατεβάζουνε τον Τσέγκα εις το μνήμα, μπουνάτσα να χει η θάλασσα
θα χει η γραμβούσα κύμα

Μπαρμπούνι μου θαλασσινό κι ολόχρυσό μου ψάρι εγώ 'μαι που σε ψάρεψα κι
άλλος δεν θα σε πάρει
Σα μου πληγώσεις την καρδιά και μου τηνε μαράνεις, που θα τα βρεις τα
γιατρικά ύστερα να τη γιάνεις
Θα ξεκλειδωσω την καρδια και μέσα θα σε βάλω και θα τσακίσω τα κλειδιά
διόλου να μη σε βγάλω (κουτσουρέλης)

Φεγγάρι μου ζηλεύω σου την λαμπερότητα σου, να μπόρουνα να σου κλουθώ
στα βασιλέματα σου
Δε θέλω μέσα στην καρδιά να βάλω άλλο πόνο θέλω η πληγή που μ άνοιξες
αυτή να μείνει μόνο

Πέντε μερακλήδες — Βάρκα θα πάρω να διαβώ γιάλα γιάλα, με πέντε
μερακλήδες, να βάλω πλώρη στα Χανιά, στ' ακρογιάλια, να βρω καλούς μπεκρήδες,
τσικουδιά και κοκκινέλι η ζωή μας γλέντια θέλει κέφι και καλή καρδιά.
Γραμπούσα και παλιοχώρα, γιάλα γιάλα, Στεία και Μεραμπέλο
να τα γυρίσω θέλω, με τους φίλους να γλεντίζω
μα άλλο πράμα δεν κερδίζω εις τον ψεύτη το ντουνιά.

Μπορεί να σβήνει ένας καημός μπορεί η πληγή να γιαίνει, μα το μαράζι
απου χω εγω εις τη καρδιά δε βγαίνει
Στη Κίσσαμο βασιλικούς και ρόδα στ ακρωτήρι, ποτίζω και κορφολογώ για
μιας φιλιάς χατήρι

Τσ αγάπης τα μαρτύρια τα χουν πολλοί σερμένα, μα δεν ταιριάζουν αυτηνών
με τα δικά μου εμένα
Τον ίδιο χρόνο εφύτεψα και γιασεμί κι αγάπη κι έκαμε ανθούς το γιασεμί
μα η αγάπη εχάθη

Εχε με στην ιδέα σου έστω και παντρεμένη, γιατί η πληγή που μ άνοιξες
ορθάνοιχτη πωμένη

Χωρίς εσένα δε μπορώ στον κόσμο μπλιο να ζήσω και βλαστημώ τη μοίρα μου
γιατί να σε γνωρίσω

Γιαντα κερά μου έφυγες καημό χω να το μάθω και μπλιο δεν εξανάκαμε η
παραστιά μου άθο

Στη γεμωση του φεγγαριου άλλο δεντρί δεν πιάνει μόνο τς αγάπης το
δεντρί που πάντα ρίζες κάνει
Πολλές φορές μεσάνυχτα προβαίρνω στο φεγγάρι και παίρνω την παρηγοριά
πως το θωρούμαι ομάδι

Χανιώτική μου ροδαριά στη Σούδα φυτεμένη πές το του περβολάρη σου πως σ
έχω μπολιασμένη
Τεσσέρις είναι οι μάρτυρες στη μέση της ρεθύμνης και μαρτυρούν πως
ψεύτικους όρκους αγάπης δίνεις

Χανιωτικο μου γιασεμι και καστρινο μου φουλι
Βαρυτερο αναστεναγμο δεν έβγαλα ακόμα μα δεν αντέχω τις πληγές που μ
άνοιξες στο σώμα
Δικάστηκα να σ αγαπώ ισόβια κι απάνω και τρέμω οντε κι α σε δω μα ηντα
μπορώ να κάμω

Για σενα κλαιω και πονω και βαριαναστενάζω μα τέτοιο πόνο με χαρές
χιλιάδες δεν αλλάζω

Χαράμι σου να σου γενει η αγάπη απου σούχα γιατι με παραπέταξες σαν τα
παλιά σου ρούχα
Τέτοια φωτια που μ αναψες μνα πέσει να σε κάψει και η δίκη απού με
δίκασει να σε καταδικάσει

Γιατρος τσ αγαπης την πληγη λένε πως είν ο πόνος μα εμένα χρόνια και
καιρούς με τρώει ο ίδιος πόνος

Στο στάδιο που μ εφερε η αγάπη η εδική σου, κατέχει μόνο ο Θεός να
κρίνει την ψυχή σου
Για μιαν αγάπη τραγουδώ να πνίξω τον καημό μου κι αντιλαλούνε τα βουνά
στον αναστεναγμό μου

Γεμισε ο κοσμος ερωθιες απ τη δική σου αγάπη μα μένα μου μεινε η καρδιά
λαβωματιές γεμάτη
Χίλιες φορές να γεννηθείς και χίλιες να πεθάνεις σαν τη δική μου τη
φιλιά φιλιά δεν ξανακάνεις

Εβγα γοργόνα στο γιαλο και γω στον ψηλορείτη και σεις νεράιδες εις το
χορό να ξεφαντώσει η κρήτη
Να χε πουλιέται η λεβεντιά θελά την αγοράσω τση μερακλήδες να γλεντώ
ωσότου να γεράσω

Καινούργια ντέρτια έβαλα πάλι στον έρωτά μου καινουργια αγάπη μ έπλεξε
και μ άφησε η παλιά μου
Ανάθεμά σε για καρδιά οντε θε λα μου λάχεις κι αν δεν αντέχρεις τση
καημούς τι θές αγάπες να χεις

Ξενιτεμένο μου πουλί γοργό μου χελιδόνι, όσο μου λείπεις στην καρδιά
πόνος με μαραζώνει

Ένα ματσάκι γιασεμιά στέκω και ξεφυλλίζω και τα ρωτώ ανε μ αγαπάς ακόμη
να ελπίζω
Κουράγιο κάνω τη καρδιά να μην αναστενάζει μα ο χωρισμός σου εγίνηκε
μαχαίρι και τη σφάζει

Σαν το μεγαλο στρατηγο ορίζεις την καρδιά μου, κι αν μ αρνηθείς θα σου
ζητώ τα δικαιώματά μου
Την τύχη μου εδοκίμασα στην πρώτη μου αγάπη, μα όποιος σκοντάψει το
πρωί ολημερίς σκοντάφτει

Ο χωρισμος σου μ αφησε μές στη καρδιά μαράζι μοιάζω με μάνα που έσασε
παιδί κι αναστενάζει
Εγώ δεν πρέπει να πονώ σήμερα δεν πονούνε στον ψεύτη κσομο μάθανε
ψεύτικα ν αγαπούνε

Ποτε τελειωνειι ενας καημος — Μαυρα θα βάψω να φορω μαύρα και πάλι μαύρα για να ταιρίάζει το κορμί με
της καρδιάς τη λαύρα

Πάρτε πουλιά τον πόνο μου να τονε διαλαλείτε και με πικρό παράπονο, τσ'
αγάπης μου να πείτε
Να σας εδώσει γιατρικό να φέρετε και μένα να πίνω να μην μου ρχουνται
στο νου τα περασμένα

(Παπαδάκης Αλέξανδρος) Καλλιά θα βάλω το κορμί στου τουφεκιού τη μοίρα παρά ν' ακούσω τση
γιατρούς μην ξαναπιάσω λύρα

Ρεθεμνιανε μου καντιφε Ποιος σε βαγιοκλαδιζει Να παιρνει απο τα ματια
μου Δακρυα να σε ποτιζει

Ρεθεμνιανα μου κυματα σβησετε τη φωτια μου, εσεις μου τηνε πηρατε την
αγαπω μακρυα μου
Εβγαλ ακτίνες στην καρδιά και σ έβρηκα στη μέση και συ την κάνει να
πονεί μ αυτή πληγή δεν έχει

Εγω εκαταδικαστηκα Για μιαν αγαπη μονο Να ζητιανευω τη χαρα Και να
πουλω τον πονο

Αραγες αν θα μ αρνηθεις Βαστα το η καρδια σου Ν αγκαλιαστουνε αλλο
κορμι Τα χερια τα δικα σου

Επαιξα με την τυχη μου Χαρτια κι εγελασε με Κι απο αγαπη ορφανο στον
κοσμο αφησε με
Λενε πως κανω εμποριο Τσ αγαπης μου τον πονο Μα αν γελω κιας τραγουδω
Εγω το ξερω μονο
Μπαξέ μου ακορφολόγητε κι ανύδρο μου περβόλι πάρε με περβολάρι σου να
σε ζηλεύουν όλοι

Έκλεισε η μαύρη μου καρδιά σαν τω Χανιώ την πόρτα και δεν ανοίγει δεν
γελά αν δεν σε ιδώ σαν πρώτα
Σαν ακριβό διαμαντικό απο μακρυά βγορίζει η ομορφιά σου αγάπη μου απ
όλες ξεχώρίζει

Δεν περιμένω μπλιο χαρες Σαν εχασα εσενα Εσβησε τ αστρο που εφεγγε
Παντοτινα για μενα

Μ' αρνήθηκες κι υπέγραψες μ' αυτό τον θάνατο μου που σ' είχα σαν το
εικόνισμα εις το προσκέφαλο μου

Μαραζι το χα να σε δω να σε ρωτηξω μονο, γιατι μου τονε πληθιανες, εις
την καρδια τον πονο

Έχασα την αγάπη μου και μπλιο δεν θα γελασω χωρις αγαπη στη ζωη μοναχος
θα γερασω
Του κοσμου η κατακραυγη και τα δικα μου δακρυα δεν θα τ αφησουν να
χαρουν ποτε τα δυο σου ματια

Γλυκοχαραζει αυγερινος κι ο υπνος δε με παιρνει κι ολυνυκτης ο λογισμος
στα μαθια μου σε φερνει
Χαλάλι σου η αγάπη μου παρε και την καρδιά μου για να την εχεις ν
αγαπάς οντε θα βρεις καλιά μου

Εσκοτεινιάσανε τα στενά, ρημάξαν τα σοκάκια, εκειά που επρωτοκάναμε τς
αγάπης τα κανάκια

Δε με πειραζει πως αλλου εδωσες τη φιλια σου αυτος επηρε το κορμι μα γω
χω την καρδια σου
Εσυ ησουνα στο πονο μου εσυ και στη χαρα μου και ελπιδα τελευταια μου
στην μαυρη συμφορα μου (Καρπουζάκης)

Ο κρητικός τραγουδιστής – Ερωτόκριτος

Βοσκαδουράκι Αμούστακο

Πέτρα θα κάμω την καρδιά και την ψυχή μου ατσάλι και όρκο θα δώσω στο
θεό να μη πιστέψω άλλη

Στων αμαθιων σου τη φωθια οποια καρδια κεντισει μονο νερο τσ αγαπης σου
μπορει να τηνε σβησει
Μεσα στα μαυρα ματια σου και τα γλυκα σου καλλη επιαστηκα και ξεχασα
καθε αγαπη αλλη

Μονο εκεινος π αγαπα μπορεί να το πιστεψει οπως της αγάπης τον καημό τη
σταματά τη σκέψη

Στερουσιανη μου περδικα πέδρικα πλουμισμένη, απ όλα τα πουλιά τση γης σ
έχω μπεγετισμένη
Περδικα ομορφο πουλι που η φλυση σου χει δώσει, το χάρισμα να περπατείς
που άλλο πουλί δεν το χει

Σ αγαπησα και πιστεψα πως βρήκα τη χαρά μου, μα εμένα εμεγάλωσε ο πόνος
στη καρδιά μου
Αντι να σου καταραστω χίλιες ευχές σου δίνω, να μη σε βλαψουνε ποτέ τα
δάκρυα που σου χύνω (Μανωλάκης)

Ποιος ουρανος ποια θαλασσα ποια βρύση θολωμένη, θα μου τη σβήσει τη
φωτιά που μου χεις αναμμένη
Πριν σε γνωρισω σ εχασα στης νύχτας το σκοτάδι, στο πέρασμά σπου μ
άφησες τον πόνο για σημάδι

Μοιαζουν πολυ τση θαλασσας τα μάτια τα δικά σου, κι όποιος τα δει δεν
ημπορεί να φύγει από κοντά σου (Φουρνιανός Κουτσουρέλη)

Θελω να βλεπω θαλασσα γιατι η φωτια με καιει, μονάχος μου την άναψα
κανένας δε μου φταίει
Ελα σαν εχεις ορεξη τον πόνο να διπλώσεις να σου τη δώσω την καρδιά να
την ξαναπληγώσεις

Κουράγιο κάνω στην καρδιά να μην τη φάν τα πάθη, γιατί ξανοίγω το κορμί
πως έλιωσε κι εχάθη (Αλέξανδρος Παπαδάκης)

Τρέχουν τα μάτια δάκρυα και η καρδιά στενάζει, όταν το στόμα μου μιλεί
πάμυα εσέ φωνάζει

Της μάνας είν' το φταίξιμο που σ' έστειλε στον γάμο, κι σ' είδαν τα
ματάκια μου κι ζάφτι δε τα κάνω
Συ μεμαθες πως αγαπουν πως παίζουνε πως γελούνε, μάθε με τώρα δυο
καρδιές πως ζουν σαν χωριστούνε
Δε θέλω από την αγάπη σου άλλος κανείς να πάρει, ούτε στον ίδιο το Θεό
δεν κάνω τέτοια χάρη (Χαρούλης)

Δώσε μου το δικαίωμα μονάχα να σε βλέπω, αφού με τρώει η σκέψη σου αν
κάθομαι κι αν στέκω
Τση νύχτες έχω συντροφιά οσο θα ζεις μακρυά μου και να τανε τρόπος να
γρικάς τ αναστενάγματά μου

Με μαχαιριές πληρώνονται όσοι αγαπύν στ αλήθεια, για αυτό και συ μου
πλήγωσες τα πονεμένα στήθια

Ανε με δεις καμμιά φορά με κλάμα στ όνειρό σου κλαίω γιατί με πλήγωσε
σκληρά ο χωρισμός σου

Ένας καινούριος άνεμος φύσηξε στην καρδιά μου για να γιατρέψει της
πληγές που μ άνοιξες κερά μου

Υπάρχω μεσ΄στη σκέψη σου υπάρχω στη ζωή σου, κι ώσπου να ζεις θα και γω
θα ζω μέσα στη θύμησή σου
Υπάρχω μέσα στο μπαξέ του κήπου σου μικρή μου και τρέφω τα λουλούδια
σου με την αναπνοή μου

Ένας ψαράς γεροψαράς μ εμαθε να ψαρεύω και μου πε στα ρηχά νερά ψάρια
να μη γυρεύω
Στα περασαρικα πουλιά μια χάρη θα ζητήσω μαζί τους να με πάρουνε αλλού
φωλιά να χτίσω

Να μπόριες με τα μάθια μου να δεις την ομορφιά σου, να δεις το πως μου
φσίνεσαι να με πονεί η καρδιά σου
Ηβρες στη μαύρη μου καρδιά στόχο και σημαδεύεις, κι αλύπητα με τυρρανάς
κι όλο κακό μου θέλεις

Αν μ αρνηθείς καμμιά φορά, δε θέλω να ποθάνεις, θέλω να ζεις και να
γρικώ πως στην αγάπη χάνεις
Να χα τη χάρη των πουλιών να ρθω να δω ψηντα κάνεις, εσυ που πίκρες και
χαρές εις τη ζωή μου βάνεις
Ειχα και υστερήθηκα θυμούμαι και στενάζω, άνοιξε γης μέσα να μπω κόσμο
να μην κοιτάζω
Ποτε ανέμοι δεν φυσούν δίχως κακοκαιρία, μα στην καρδιά μου εφύσηξαν κι
είσαι μικρή μου αιτία
Αυτή η πληγή που μ άνοιξες μη μου τη μεγαλώσεις, γιατί στο μαντολίνο
μου αντιλογιά θα δώσεις

Κόσμο δε θέλουν να θωρούν τα μάτια τα δικά μου, ας είν' κι
εκείνα σκοτεινά ως είναι κι η καρδιά μου.
Μοιάζει η ματιά σου με νυχτιά αστεροφωτισμένη, κι όταν σε βλέπουν
γιαίνουνε του κόσμου οι πονεμένοι. (Ψαρογιώργης)

Μόνο για σένα τραγουδώ μονό για σένα υπάρχω, μα σκέφτομαι ήντα θα γενώ
αν τύχει και σε χάσω
Να τανε εις τη μαύρη γη για σε αγάπη να χω, θα ήσουνε η ελπίδα μου και
όνειρο μονάχο

Σαν της μαδάρας το βουνό σα τα λευκά τα όρη, μοιάζεις χανιωτοπούλα μου
και σου ζηλεύουν ολοι

Ενα και μόνο ραντεβού στον τάφο θα σου δώσω, αφου δε μας αφήνουνε εδώ
να σ ανταμώσω

Χωρίσαμε και την καρδιά μ αφήνεις πληγωμένη, φάρμακα δεν τη γιαίνουνε
εσένα περιμένει
Η νύχτα είναι μάρτυρας στους όρκους σου μικρή μου και δα δε θες να την
ακους μπλιό την αθιβολή μου (Σ ενα ψηλό βαθύ γκρεμό βρίσκομαι αμοναχός μου, γη σπρώξε με να
γκρεμιστώ ή γίνου σύντροφός μου)

Χίλιες καρδιές κι αν είχα εγω χαλάλι στο κορμί σου, μα δα χω μια και
αμοναχή χίλες φορές δική σου
Το να πονείς και να το λες αυτός δεν είναι πόνος, μονό να κλαις και να
πονείς και να το ξέρεις μόνος (σταυρακακης – μανωλακης)

Καρδιά χα και τη χάρισα ψυχή και λάβωσές τη κι αν είχα και ποθές φιλιά
εξεθεμελιωσές τη (περυσινάκης)

Ψάχνω να βρω μια μάγισσα για σένα να ρωτήσω στον κάτω κόσμο ανέ μπορώ
να σε ξαναγαπήσω, θρέφετ' ο πεύκος στα βουνά και γω στα βάσανα, κι άθρωπου δε μπορώ να πω
τον πόνο της καρδιάς μου

Κλαίς για τον πόνο αλλονών γελάς για τον δικό μου, χαρά χεις να τονε
γρικάς τον αναστεναγμό μου
Εχω παράξενη καρδιά άλλης καμμιάς δε μοιάζει, μισεί εκείνη π αγαπά κι
ενώ γι αυτή στενάζει
Μάθια που εύκολα γελούν κι εύκολα πάλι κλαίνε, αυτά μ αρέσει ν αγαπώ
γιατί κακό δε θένε
Κρατάς το νου μου αιχμάλωτο και σκλάβα την καρδιά μου και δε μπορώ να
ζήσω σα βρίσκεσαι μακριά μου (μουσικά ξόμπλια σταυρακακης)

Εσβήσανε τα όνειρα που βλεπα κάθε βράδυ, ξυπνώ και ψάχνω να σε βρώ μα
βρίσκω το σκοτάδι

Γιάντα ο αναστεναγμός είναι βαρύς σε μένα, μα πως μπορώ να κάνω αλλιώς
που ζω μακριά πο σένα
Τις μάγισσες ερώτησα πολλές φορές να μάθω, θα σε κερδίσω μου πανε αλλα
πολλά θα πάθω

Ονειρα πλεκω μυστικα σκέψεις κρυφές ταιριάζω, δε μαρτυρώ για ποιο κορμί
κλαίω κι αναστενάζω

Ολος ο κοσμος χαιρεται μα γω στενοχωρουμε γιατι να ζησω δε μπορω εσενα
να στερουμε (σκουλάς)

Εχαρισά σου την καρδιά τη βάση του κορμιού μου μα δεν ευχαριστήθηκες
και πήρες και το νού μου

Πολλα βαρια κληρονομιά είναι το μερακλίκι κι οποιος δεν το χει ηντα
ζητα σε τουτηνε τη ζηση
Το μερακλικι ο Θεος κατεχει που το διδει παντα το δινει σε καρδιες που
χουν καημους κι οδυνη

Περνας και δε με χαιρετας ωε με χαιρετας παντα, κακια κι αμαχη μου
κρατας μα δεν κατεχω γιαντα
Οσο διαβαινουν οι καιροι και οσο περνουνε οι χρονοι γελουν κι αλλου τα
χειλη μου μα στην καρδια σε μονη

Να μη θαρεις πως οι γιατροι Μπορουν να με γιατρεψουν Εκτος κι αν το
σκεφτουν κι αυτοι Κοντα σου να με φερουν
Ωσπου να παιρνω αναπνιά και να σαλευω ακόμη θα σ αγαπω κια ας με
γερνουν εις στο κορμί μου οι χρόνοι
Ηταν τση τύχης μας γραφτό να ζούμε χωρισμένοι κι όποιος στον αδη
πρωτομπεί τον άλλο ας περιμένει

Εχω μια θέση στην καρδιά και θα
σου τηνέ δώσω, να μη μ΄ αφήσεις στη ζωή ποτέ να μετανιώσω.
Εγλέντησά τη τη ζωή μα μ άφησε σημάδι και ξαφνικά από το φώς βρίσκομαι
στο σκοτάδι

Καρδιά χα και τη χάρισα ζωή και μου την πήραν Και μεινε έρημο το κορμί
να το χτυπά η μοίρα

Εκάηκα μες στη φωτια που άναψα μοναχός μου και εις τα πέρατα τση γης
ζητώ το λυτρωμό μου
Περνοδιαβαίνουνε οι καιροι αλλαζουνε κι οι νομοι, μα τιποτα δεν αλλαξε
την εδικη σου γνωμη
Ομορφο είναι ν αγαπας Μα μα και να σ αγαπουνε Και να ρχουνται στο σπιτι
σου Να γλυκοτραγουδουνε (Γαβαλοχωριανος)

Να μην με κλαψεις σα χαθω Αφου σαι συ αιτια για θα τηνε εχεις υστερα
διπλη την αμαρτια
Εχω παράξενη καρδιά που κανενος δε μοιάζει μισει εκεινη π αγαπα ενω γι
αυτη στεναζει

Βασιλικος στην πόρτα σου ανθεί και λουλουδίζει μα κι δικη σου η ομορφιά
τον κοσμο πλυμμηριζει

Τ αστρα θωρω και σκεφτομαι θε μου να πεσει ενα να καμω ευχη να μην
μπορεις να ζει χωρις εμενα
Να θελα πιανουνε οι ευχες που κανουνε στ αστερια θα σουνε φως μου καθε
αργα σκλαβα στα δυο μου χερια

Σκληρα η τύχη με χτυπά και συ με απελπίζεις παντα για σενα χανομαι μα
χαρη δε γνωρίζεις
Στέσε χορό στο μνήμα μου μικρή μου σαν ποθάνω Γιατι και εκια θέλω χαρές
με πικρες γω δεν κάνω

Ειναι στιγμες που χαιρομαι και τραγουδώ μονάχος κι αλλες στιγμές που η
καρδιά είναι γεμάτη πάθος
Ενα κορμι χρωστω στη γης και πρέπει να το δώσω μα εσενα ηντα σου χρωστω
και με παιδευεις τοσο

Τέτοια φωτιά που μ άναψες τέτοια φωτιά να λάβεις και τι θα πει βαρυς
καημός τότε θα καταλάβεις
Γιατρούς και μάγους ρώτησα που βρίσκεται βοτάνι για την πληγή που
μάνοιξες αδύνατο να γιάνει

Ο κόσμος ζει με τις χαρές μα γω δεν τσι γμωριζω μονο ξυπνω με βάσανα
και με καημους γλεντιζω

Ωσπου να ζει ο ανθρωπος τιποτα δεν γνωριζει τι του φυλαει η τυχη του η
μοιρα τη γνωριζει
Ηβρικα γω το φαρμακο να γιανω την πληγη μου το φαρμακο μου εισαι συ που
αλλαξες τη ζωη μου

Ολα για σένα τα παιξα γράμματα και κολώνα κσι σου λεγα τον πόνο μου και
συ τον εμολόγας

Μάθια που εύκολο γελούν κι εύκολα πάλι κλαίνε, δεν ειναι δυνατόν ποτέ
αυτά κακό να θένε

Μ ανοιξες στο κορμί πληγές φως μου και κινδυνευω, φαρμακο μου δωσε ο
θεος το αχ να τις γρατρευω
Ωσπου να ζω θα σ αγαπω μα αν ειμαι και σστα ξενα, μια θεση εχω στην
καρδια και την κρατω γι σενα (Παπαδακης)

Για 'σένα χώμα γίνομαι και πορπατείς απάνω μα πες μου ως πότες θα μπορώ
χατήρια να σου κάνω

Τον ερωτα πρασσες πρασσες τον εχω φυτεμενο, ελα να κοψεις το κλαδι που
σου χω μπολιασμενο
Τον ερωτα πρασσες πρασσες ποτιζω και κλαδευγω, ελα γιατι εξεφουντωσε
και δεν τονε παλευγω

Χριστε και παναγια μου δυο μαυρα μαθια τα χει, και να τονε από το Θεο
στα χερια μου να λαχει

Ποτέ μια δυνατή καρδιά στη μπόρα δε λυγίζει στα βάσανα τζη χαίρεται και
στσοι καημούς γλεντίζει
Με τη καρδιά μου σ' αγαπώ κι απ' το μυαλό δε φεύγεις τση μοναξάς μου το
καημό εσύ τονε γιατρεύγεις

Δε θέλει ο χωρισμός γιατρούς γιατί πληγές δεν κάνει, καίγεται μέσα η
καρδιά κι όξω καπνούς δε βγάνει

Παιξε μου χιλιες μαχαιριες — γινου στον καμπο λεμονια — παλιού καιρού
ανάμνηση έλα κοντά μου πάλι, να δεις πως θα γενεί εδα η αγάπη μας μεγάλη

Ποτε θα παω στο χωριο να κάνω μια καντάδα, στην πρώτη μου αγαπητικιά να
πω μια μαντινάδα
Μετά πο χρόνους στο χωριό πάλι καντάδα εβγήκα, την πρώτη μου αγαπητικιά
οφου και δν τη βρήκα

Επηραν οι γωνιες φωτιά και θα καούν τα τα ανώγεια και θα καεί κι η
κοπελιά που κόψαμε τα λόγια
Αχι στ ανώγεια να μουνε κάπου στα πάνω αμπέλια, να τα γροικώ πως
τραγουδούν γλυκά τα σιγαρδέλια

Δροσοσταλίδα να μουνα αγριολούλουδο να τον περνώ στα φύλλα σου απάνω
τον καιρό μου
Αμα σε βλέπω αισθάνομαι ντελικανής ακόμη ω τον παντέρμο το καιρό πως
δεν αλλάζει γνώμη

Ανάθεμα σε λογισμέ και ξόρισες με παλι, στη πρωτης μου αγαοητικιας τη
μυρισμενη αγκάλη
Καινούργια αγάπη τση καρδιάς τη πόρτα μη χτυπήσεις, γιατί κοιμάται η
παλιά και θα τηνε ξυπνήσεις

Δε θέλει ο χωρισμός γιατρούς γιατί πληγές δεν κάνει, καίγεται μέσα η
καρδιά κι όξω καπνούς δε βγάνει
Θα κάνω μεταμόσχευση άλλη καρδιά θα βάλω, μαζί με σένα την παλιά τη
θέση της θα βγάλω

Πολλές φορές φεγγάρι μου δε σε καταλαβαίνω, τη μια μου βγαίνεις γελαστό
την άλλξ δακρυσμένο
Του φεγγαριού τα μυστικά άνθρωπός δεν γνωρίζει, γιατί η νύχτα το ξυπνά
κι η μέρα το κοιμίζει

Που ν ο καιρος που καναμε τραγουδι τον καημο μας, κι ο κοσμος ητανε
μπαξες και μεσα ροδα οι δυο μας
Πολλές φορές μελαγχολώ σα φέρω στο μυαλό μου, ώρες γλυκές που ζήσαμε
στα νιάτα μας μωρό μου

Παίξε μου χίλιες μαχαιριές μα δε θα νοιώσω πόνο, του χωρισμού σου η
μαχαιριά θα με πληγώσει μόνο

Ξενύχτη με φωνάζουνε Γιατί γυρίζω βράδυ Και τραγουδώ τον πόνο μου Τη
νύχτα στο σκοτάδι.

Παπαδοπούλα του παπά αγάπαμε και μένα ... για θα σε κάμω να περνάς κακά
κι ασβολωμένα

Πονώ μα δάκρυ δε θα δεις στο μαγουλο να τρέχει εμαθε φως μου η καρδιά
στον πόνο σου κι αντέχει

Κρυφη μ αγάπη να τανε τροπός να ρθεις κοντά μου να βλεπα ζωντανη χαρά
κι οχι στα ονειρα
Δυο φιδια διδυμα θα βρω παρέα να τα κάμω να πω πως εκαμα φιλιά στον
κόσμο τον απάνω
Επαψα να αισθανομαι για τη ζωη τη γλύκα απ τον καιρό που του καημου τα
χερια με τυλίξαν

Θα τηνε καψω την καρδια ανε ξαναγαπησει, αλλης αγαπης τον καημο δε θελω
να γνωρισει

Ζω μ ένα ονειρο κρυφό και ίσως να ξεδειλιάνει, καμμια φορά φορά ξερό
κλαδί στο βράχο απάνω πιάνει
Να ταν ανωτερος θεος από τον εδικό μας, για να δικάσει ετούτονε που
χώρισε τα δυό μας

Πρέπει πως εμεταλαβα δακρυα πικραμενα Και δε σιμωνουν οι χαρες Ποτε
κοντα σε μένα
Στο ριζικό μου επιστεψα Και όμως εγελασε με Ηντα χω κάνει του θεού και
καταδίκασε με
Τα δέρνει τα ψηλά βουνά ο αέρας και το χιόνι, και μένα ετσά με δέρνουνε
παλιάς φιλιάς οι πόνοι

Ένα μαράζι στην καρδιά έχω και με πληγώνει, γιατί μωρό μου σ αγαπώ κι
άλλος σε καμαρώνει
Μου πες θά ρθεις να με δεις και χάρηκα πουλί μου, μα εσυ αργείς και
γέμισε σκοτάδια η ζωή μου
Αργεις να ρθεις καμάρι μου και τση καρδιάς μου ταίρι, για πάντα η μοίρα
δίπλα μου άραγες θα σε φέρει

Ζήσε μικρή μου τση χαρές απου σού δωκε η μοίρα, και γω θα ζω με τση
καημούς που απο εσένα επήρα

Για μια καρδιά που επάλεψα σκληρά να την κρατήσω, μου δωσε δάρυα για
νερό τον πόνο μου να σβήσω
Δεν περιμένω μπλιο χαρές χαρά για μένα θα ναι, σαν αποθάνω στην ακμή
προτού οι καημοί με φάνε

Εγω χω ένα παράπονο Μονο από τη ζωη μου Γιατι η μοιρα η σκληρη Δε σ
εκανε διικη μου

Πολλες φορες μου το πανε να φυγω να σ αφησω μα δε μπορω αγαπη μου
μακρυα σου γαι να ζησω

Στον ψεύτη κόσμο οι ομορφιές, παντοτινά δε ζούνε, μαραίνονται και
φθείρονται, σβήνουνε και περνούνε

Εμποδιο η αγαπη σου εγινε στη ζωη μου και δεν αφηνει να χαρει μια ωρα
το κορμι μου (Κακουδάκης)

Αχι ντουμανια και φωθιες που καινε στο κορμι μου και δε πετας λιγο νερο
πρωτου να βγει η ψυχη μου
Ακου τους αναστεναγμούς που βγαίνουν από μένα και μαρτυρούν πως τση
καρδιάς τα φύλλα ναι καμένα (Μανωλάκης)

Το αχι μες στο στόμα μου είναι κατοικημένο και συντροφός μου εγίνηκε
και σαν παιδί το σέρνω

Εστερησες μου τη χαρα και μου δωσες τον πονο και δικασες με να πονω εις
τον απανω κοσμο

Φεγγάρι μου χαμήλωσε να γραψω με μελάνι στο κύκλο σου την αφορμή που
δυστυχή με κάνει.

Πολλές φορές στον ύπνο μου γίνεσαι σύντροφος μου, και μου γιατρεύεις
τις πληγές π΄άνοιξα μοναχός μου
Με πλήγωσες κι όμως αυτό δε με πειράζει τόσο, για θα γενώ παράδειγμα κι
άλλες καρδιές να σώσω.

Ηθελα να χα μια καρδιά στο χωρισμό ν αντέχει, γιατι η δικιά μου φαίνετε
υπομονή δεν έχει
Πως ομορφαίνει η ζωή σαν αγαπάς με πόνο

Μαράζι τοχω να σε δω χαρόυμενη μια μέρα, ξέρεις πως με το γέλιο σου
παίρνει η καρδιά μου αέρα

Μηχανικά απ την αρχή επήγαινε η φιλιά μας και κατεχάτ αγπαή μου τ
αποτελέσματά μας

Κοντά σου βρήκα τη χαρά που 'χει ο θεός στερήσει, δεν έτυχε τέτοια χαρά
να χω γνωρίσει
Πρώτο αναντράνισμα του νου παιδίστική μου τρέλα και ξομπλιαστό μου
όνειρο κάνε τον κόπο κι έλα

Τα δυο σου χέρια να κρατώ κι όταν θα βγει η ψυχή μου, χαρούμενο θα
κατεβεί στον αδη το κορμί μου (μπικάκης)

Βαστάς νερό και σου ζητώ κι εσύ το χύνεις χάμε και δε μου σβήνεις τη
φωθιά που ανάβει και κεντά 'με

Πες τση ζηλιάρας σου καρδιάς να πάψει να μου κάνει πεισματικά γιατί θα
βρω τον τρόπο να ποθάνει

Τα χέρια π αγκαλιάζανε τα χέρις τα δικά μου επιάσαν και καρφωσανε
μαχαίρια στην καρδιά μου

Οταν στερεψουν τα νερά και τα πουλιά διψλασουν να σρουνε από τα μάθια
μου να πιούνε να χορτάσουν
Λιβάνι βάνω εις τη φωτιά και το Θεό δοξάζω η δέηση μου να πιαστεί να
μην αναστενάζω

Στην ωραιότερη στιγμή εφθειρεν η ζωή μου, γι αυτό εκαταδικάστηνε για
πάντα το κορμί μου
Άδικα εμπήκα στο σεβντά και σ έβαλα και σένα και τυρρανούμαστε κι οι δυο

Μη με ποθάνει ο θεός πρωτύτερά σου φως μου, θέλω μαζί το έχε γεια να
πούμε νε του κόσμου
Χαρά πο την αγάπη σου επήρα και τη βλέπω, μέσα στα φύλλα της καρδιάς
και να μη βγει προσέχω

Έτσι που με κατάντησες δεν είναι μπλιο για ζήση, τώρα στην τύχη περπατώ
κι όπως με καταντήσει

Παραπονιάρικες ματιές σου ρίχνω για να νοιώσεις, γιατί εσύ με πλήγωσες
και πρέπει να με σώσεις
Παντα για σενα τραγουδω και η φωνη μου κλαιει και με καημο τ χειλη μου
το ονομα σου λεει (κακουδάκης)

Χίλια κομμάτια την καρδιά την έκανα για σένα μα συ ποτέ σου μια χαρά δε
μου δωσες εμένα
Το σ αγαπώ τα χείλη σου ψέματα μου το λένε, γιατί δεν τάδα μια φορά τα
μάτια σου να κλαίνε

Για μιαν αγάπη χάνομαι και ολυνυχτίς γυρίζω και ξημερώνει ο Θεός και
ύπνο δε γνωρίζω
Με τα μάτια δακρυσμένα ξημερώνομαι και γαι σένα νε μικρή μου
μαχαιρώνομαι

Εχω κακό ανάραχο κι όλα μου πάνε κόντρα φαίνετε πώς εγενληθηκα βραδυά
που αστραποβρόντα

Τη μεγαλυτερη χαρα μπορουσε να μου δωσει, μα αφου δεν το χει ορεξη
κανεις μην τη μαλωσει

Δώρα η ψεύτρα η ζωή μου χει πολλά χαρίσει, αντίθετα πο τση χαρές για να
με βασανίσει
Ο στεναγμός όταν θα βγει με γέλιο θανατώνει, καημό με γέλιο δε μπορεί
ένα κορμί να χώνει

Θα κατοικήσω εις το βουνό με σύντροφο ένα βράχο, μήπως μπορέσω υπομονή
όπως και κείνον νάχω
Κουράγιο κάνω ν ανεβώ σ ενός βουνού τη ράχη, να το φωνάξω δυνατά αγάπη
δεν υπάρχει

Το αχι μες στο στόμα μου είναι κατοικημένο και συντροφός μου εγίνηκε
και σαν παιδί το σέρνω
Ήθελα να μουν φάντασμα μετά που θα πεθάνω, για να ρχομαι στον ύπνο σου
παράπονα να κάνω

Εσύ σαι η αγάπη μου εσύ σαι η χαρά μου, εσύ σαι η ανάσα μου κι ο χτύπος
της καρδιάς μου

Φωτια θα βαλω να καουν δεντρα και κυπαρισσα μα μια ανθισμενη αμυγδαλια
να κεντηθει περισσα

Ονειρο το'δα πως θα ρθεις παλια μου αγαπη οπισω και εξυπνησα μες στη
χαρα να σε καλοσωρισω
Μες της χαρές ευρέθηκα κ έφυγα που τα πάθη μα ήτανε θέ μου όνειρο και
ξύπνησα και χάθη

Για σε μπαξέ μου τραγουδώ, για σένα αναστενάζω και κάθ αργά στον ύπνο
μου τη σκέψη σου ξομπλιάζω
Μες στη ζαλάδα η του σεβντά σε βλέπω απόψε πάλι, να με κρατάς ζεστά
ζεστά στην ακριβή σου αγκαλιά

Ολα μ'απαρνηθήκανε μετά το μισεμό σου, κι ακολουθούνε σιωπηλά το ζάλο
το δικό σου
Θαλασσοπερασμένε μου χαίνη λογισμέ μου τόσα ταξίδια και στραθιές, που
νταγιαντίζεις πές μου

Τόσο καιρό πουλάκι μου που μ' έκανες εχθρό σου έχω ν' ακούσω τη λαλιά
και τον κελαηδισμό σου.
Κείνη η πληγή που μ' άνοιξες αθέ τ' Απριλομάη έγιανε; κακοσύνεψε; δε με
ρωτάς πώς πάει.

Καλλιά κουρέλι να μουνε στον απλωτό σου απάνω, παρά να είμαι καντιφές
σε κήπο που δεν κάνω
Μουδε πυλί μουδε φωλιά και το κλαδί ξερό ναι, οτι κι αν χτίζω το χαλάς
ανάθεμά σε χρόνε

Ασπρα πουλιά τση θάλασσας που χαμηλομπετάτε, αν δείτε την αγάπη μου να
μου τη χαιρετάτε
Ξενιτεμένο μου πουλί κι αλάργο μου περβόλι, στο λογισμό μου βρίσκεσαι
καθημερνή και σκόλη

Εναντια στην τυχη μου θα πηγαινω και σ'αγιους και ακομα ποιο εναντια
σ'ανθρωπους εναντιους (Κουτσουρέλης)

Η λεμονιά που ερέχτηκα σ άλλο μοιράσι πέφτει, για ένα κλαδί λεμονανθούς
θα με ποδώσει κλέφτη
Γαρέφαλλό τρικέφαλλο κι αφράτη μου κανέλα, πέντε φορές λιγώνομαι για
σένα την ημέρα
Γαρέφαλλο μη μαραθείς μη πεσεις μη μαδήσεις, και συ αγάπη μου γλυκιά να
μη μου λησμονήσεις

Ωσαν το έρημο δεντρί που ναι στα όρη απάνω, μ αρέσει να μαι αμοναχός με
τση πολλούς δεν κάνω

Ο έρωτας κι ο θάνατος ίδια σπαθιά βαστούνε κι οι δυο με τρόπο ξαφνικό
και ύπουλο χτυπούνε
Οταν φιλω τα χειλη σου μουδιάζει το κορμι μου και μες του ονειτου το
γιαλο χανομαι γιασεμί μου

Ανυδρε ανθέ ζηλεύγω σου που το νερό δεν ξέρεις, μονό βλαστείς και
πολεμάς την άνοιξη να φέρεις

Φύλλα στ ανέμου την οργή πάλι τα όνειρά μου κι όλο τον κόσμο πιάσανε τ
αναστενάγματά μου
Χαράζι κι όνειρο γλυκό εις τον ύπνο μου δεν είδα, πάλι του πόνου σου ο
καημός μου σβήνει την ελπίδα

Ακριβοφύλαξε μικιό μου την ελπίδα κι έχει ο θεός ξερό δεντρί να
ξαναβγάλει φύλλα

Κουβέντιαζε μου του σεβντά λόγια γλυκά κερά μου, που τονε παγουδιένουνε
τον πόνο στην καρδιά μου
Μαράζι ειν η αγάπη τζη μα εγώ την καμαρώνω, γιατί μου δίνει τη χαρά
όταν την ανταμώνω

Όσα ταξίδια με το νου κι αν έχω καμωμένα, αρχή και τέλος έχουνε αγάπη
μου εσένα

Στην άμμο γράφω σ αγαπώ και παίζω με το κύμα, κι ερχέται και μου το
χαλά... θέε μου δεν ειναι κριμα
Δίχως ελπίδες κι όνειρα έχει η ζωή μου μείνει και σιγολιώνει σαν κερί
τρεμουλιαστό που σβήνει